You are here: Home - Portfolio - Column De Volkskrant

Column De Volkskrant

Posted by Lars Anderson on November 5th, 2011 with 0 Comments

Wie kent ze niet? De zorgmannen, zittend aan de rand van de zandbak. Ontspannen aanschouwen ze hun kroost, glimmend van geluk. In kranten, tijdschriften en televisie worden we overspoeld met verhalen waarin mannen als ‘nieuwe moeders’ worden opgevoerd. Vorige week weer een berichtje. Promovenda Inge Noback van de Rijksuniversiteit Groningen heeft ontdekt dat mannen na de geboorte minder gaan werken. Geen mens kijkt er meer van op. Zorgende vaders zijn net zo ingeburgerd als een broodje kroket.

Om kort te gaan; ik ken ze niet. Terwijl ik toch een van die ‘zorgmannen’ ben. Tegen wil en dank was ik de eerste drie maanden na de geboorte zelfs een diehard. Mijn vriendin werkte, ik verzorgde mijn piepjonge dochter. Eenzame dagen waren het. Een baby is als een zwart gat; het eet, huilt, poept, plast en houdt je de godganse dag bezig. Mannelijke lotgenoten kwam ik in die dagen niet tegen. Niet op straat met de kinderwagen, niet bij het consultatiebureau en niet bij de kinderarts.

Wat ik vermoedde, bleek ook uit de cijfers: volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek blijft 91 procent van de jonge vaders na de geboorte fulltime werken. Een klein deel gaat zelfs méér uren werken – hoe Noback dat rijmt met de bevindingen van het CBS is me een raadsel, vooral omdat ze dezelfde database heeft gebruikt. De zorgvadercultus zoals die op televisie en in de bladen wordt afgebeeld is een marketingverzinsel. Zorgend vaderschap zit nauwelijks in de lift. De laatste twee decennia is het percentage mannen dat een zorgdag opneemt gestegen met vier procent – één schamel procentje per vijf jaar.

Wat weerhoudt de man ervan, ondanks de salonfähigheid van het zorgvaderschap, te zorgen voor zijn kind? Vingerwijzen naar de overheid is het makkelijkst. Die twee dagen geboorteverlof zijn ronduit belachelijk en ouderschapsverlof is voor de meesten geen optie. De werkgever is in Nederland niet verplicht om salaris door te betalen, wat de helft ook nalaat. In de Scandinavische landen is het beter geregeld. In Zweden krijgt pa tien dagen kraamverlof, twee maanden volledig betaald ouderschapsverlof en de optie om een jaar lang tegen 80 procent van zijn salaris de zorg te verdelen met de moeder.

Toch wringt het ook in Zweden. Slechts 20 procent van de vaders neemt alle zorgtijd op die de Zweedse overheid cadeau geeft. Er zit de man iets anders dwars. Vergeet de blitse zandbakpapa, onze samenleving is nog tot in elke vezel gericht op een zorgende moeder en een werkende vader. Zowel in de publieke sector als het bedrijfsleven wordt de zorgvader nog steeds gezien als een ambitieloze softie. Op promotie hoeft hij van zijn baas niet te rekenen. ‘In vier dagen kun jij geen afdeling runnen, daar heb ik een fulltimer voor nodig.’ Een vierdaagse werkweek is misschien goed voor de carrière van vrouwen, maar funest voor de kansen van mannen.

De man die wil zorgen moet sterk in zijn schoenen staan om alle vooroordelen te trotseren. Wie op een borrel zegt bewust gekozen te hebben voor een leven als zorgvader, krijgt op een volgend partijtje onherroepelijk de vraag: ‘En? Ben je al aan het solliciteren?’ De zorgvader die toch doorzet, loopt een reële kans in een ernstige identiteitscrisis te vallen. Het is zo vreselijk moeilijk zingeving te vinden in iets wat er in onze wereld totaal niet toe doet. Ik merkte het zelf nadat ik mijn dochter in bed had gelegd. Tegen mijn spiegelbeeld prentte ik mezelf bij herhaling in: ‘Je hebt misschien niks van maatschappelijke betekenis gedaan, maar je hebt goed werk geleverd en gezorgd voor een tevreden baby.’ Geloofde ik het zelf?

De crux is dat zorg geen enkele status heeft en een bedrijf leiden wel. Terwijl zorgen voor een baby eindeloos veel zwaarder is. Een zorgdag wordt door de maatschappij, en door alle afwezige vaders, gezien als een vakantiedag. In werkelijkheid ben je slaaf van een totaal afhankelijk en broos dictatortje. Dat dit vooruitzicht niet direct als een magneet op de man werkt, is begrijpelijk. Waarom die zelfkastijding ondergaan als de vrouw zich door de Nederlandse moederverheerlijking toch wel gedwongen voelt om thuis te blijven? Slechts zes procent van de Nederlandse moeders werkt fulltime, tegen veertig procent in België.

Kinderen van zorgzame vaders zijn zelfverzekerder en succesvoller. Dat blijkt uit talloze onderzoeken. Voor die verantwoordelijkheid zou de man meer mogen vechten. Ook als dat betekent dat hij een paar jaar geen promotie maakt. Tegelijkertijd kan hij van de samenleving ook wel een beetje hulp gebruiken. Geef zorg de status die het verdient. Erken dat op een baby passen een uitputtende baan is en dat zijn aanwezigheid een lange termijn investering is die zich terugbetaalt. Niet in een carrière, maar in een zoon of dochter die blaakt van het zelfvertrouwen. Is dat niet het ultieme statussymbool?

De Volkskrant

 

Leave a Reply

Latest reviews

"Heerlijk openhartig!" - Het Parool

"Een krachtig pleidooi voor de betrokken vader." - Folia Magazine

"Een onderhoudend en moedig boek." - Groeimee.be

"Geestig, informatief, maar vooral onthutsend eerlijk." - De Volkskrant

"Nuttig, hilarisch en openhartig." - NRC Handelsblad